Apteka – TOPO

Opis

Skała Apteka to potężny masyw skalny przypominający swoim wyglądem mury obronne wielkiego zamczyska. Ze względu na wystawę ściany Apteki możemy podzielić na pięć części: Ściankę Południowo-Zachodnią, Ścianę Południową, Ścianę Wschodnią, Ścianę Północno-Wschodnią i Ścianę Północno-Zachodnią. Najbardziej imponująco przedstawia się środkowa i dolna część Ściany Wschodniej oraz Ściana Północno-Wschodnia. Długości dróg dochodzą tutaj do 30 metrów i prezentują bardzo górski charakter. Znajdziemy tu sporo linii do prowadzenia na własnej asekuracji, w tym wiele kursowych, a także kilkanaście świeżo ubezpieczonych dróg o szerokim przekroju trudności – od czwórki do sześć czwórki. Możemy również wspinać się tu na kilku liniach i wariantach dwu wyciągowych. Ten sektor Apteki jest polecany na letnie, upalne dni. Z kolei najbardziej sportowo przedstawiają się: Ścianka Południowo-Zachodnia (10 m wysokości) i Ściana Południowa (12 – 18 m wysokości), gdzie na całej długości skały co dwa, trzy metry znajdziemy rządki nowych ringów. Tam też koncentruje się główny ruch aptekarski. W dni wolne od pracy bywa tu naprawdę tłoczno. Wystawa tej części skały sprawia, że optymalnie nadaje się ona do wspinania wiosną i jesienią. Latem może być zbyt uciążliwie, chociaż cień drzew daje trochę ukojenia przynajmniej asekurantom. Najmniej interesująca jest Ściana Północno-Zachodnia i górna część Ściany Wschodniej poza Południowo-Wschodnim Filarem gdzie znajduje się kilka dróg kursowych. Od zachodu Apteka jest połoga i porośnięta lasem i to tędy możemy łatwo osiągnąć wierzchołki wszystkich ścian.

Wykres

Dojście

Samochód możemy zostawić w dwóch miejscach: albo na parkingu przy Centrum Dziedzictwa Przyrodniczego i Kulturowego Jury, około 1500 metrów za Podlesicami jadąc od Kroczyc, lub na poboczu drogi, jeszcze około pięćset metrów za wspomnianym parkingiem, w pobliżu leśnej drogi ze znakiem zakazu ruchu (patrz mapka). Jeżeli wybierzemy pierwszą opcję, z parkingu kierujemy się na zachód przez młody las w kierunku Turni Motocyklistów, mijając ją nie zmieniamy kierunku i idziemy dalej na zachód niewyraźną ścieżką najpierw przez łąkę a później przez las równolegle do drogi Kroczyce-Żarki. Po około piętnastu minutach od wyruszenia docieramy pod Wschodnią Ścianę Apteki. Jeśli zaparkujemy na poboczu drogi, udajemy się leśną dróżką na południe. Przez około dwieście metrów droga prowadzi nas prosto, lekko pod górkę po czym skręca w prawo skąd ukazuje się nam imponująca Wschodnia Ściana Apteki.

Mapka Plan sytuacyjny

Krótka historia eksploracji

Pierwszym eksploratorem Skały Apteki był Zdzisław Dziędzielewicz, który w latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku wraz z towarzyszami poprowadził tutaj wiele dróg. Do najbardziej znanych należą: Droga Klasyczna (V+), Przez Dziuple (VI-) oraz Duża Kaskada – Prawym Pęknięciem (VI-). Lata sześćdziesiąte nie przyniosły otwierania nowych dróg na Aptece. Działalność wspinaczkowa koncentrowała się wówczas w bardziej popularnych, okolicznych rejonach – Górze Zborów, Kołoczku czy Rzędkowicach. W latach siedemdziesiątych dużą aktywnością wykazał się Zbyszek Wach, wytyczając sporo dróg, zwłaszcza na Ścianie Wschodniej, np. Pośrednia Studnia (V+), Żółty Filarek (VI), Kukuczka-Wach (VI+). W 1977 roku na Skale Aptece działał Krzysztof Mazik wraz z kolegami z Akademickiego Klubu Speleologii i Alpinizmu przy Śląskiej Akademii Medycznej. Poza przejściem wielu dróg klasycznych pokonali oni techniką hakową dziewiczą do tamtej pory, gładką płytę Głównego Spiętrzenia. Pokłosiem działalności tej ekipy był świetny przewodnik po Skale Aptece Krzysztofa Mazika w Biuletynie Informacyjnym „Alpiniste Complet” z 1978 roku. Kolejny postęp przyniosły dopiero lata dziewięćdziesiąte, kiedy to za sprawą Waldemara Podhajnego i Darka Kaptura powstały nowe, trudne drogi do stopnia VI.4 włącznie. Na początku dwudziestego pierwszego wieku wspinanie sportowe na Aptece stopniowo zamierało i z czasem popadła ona w zapomnienie. Sytuacja zmieniła się w 2010 roku dzięki kursowi ekiperskiemu UKA Warszawa. Cała Ściana Południowa doczekała się wymiany asekuracji, powstało także kilka nowych dróg. Również w 2010 roku na Ścianie Północno-Wschodniej dzięki pracy Patrycji Mikulskiej i Piotra Słupińskiego powstały trzy piękne, bardzo długie i w pełni ubezpieczone drogi. W 2011 roku, także na tej ścianie, zostały poprowadzone zapomniane projekty z lat dziewięćdziesiątych, jak i nieco młodsze. Za sprawą Fundacji Wspierania Rozwoju Wspinaczki „Wspinka” i dzięki pracy Piotra Poloczka, na trzech drogach została wymieniona asekuracja, co spowodowało, że obok Południowej również i Północno-Wschodnia Ściana stała się bardzo atrakcyjnym celem wyjazdów wspinaczkowych.

TOPO (pobierz całe topo 13MB)

You might also like More from author