Końcowa stacja kolei transsyberyjskiej – gdzie się znajduje?

Końcową stacją głównej linii Kolei Transsyberyjskiej jest Władywostok, położony nad Morzem Japońskim, w odległości 9289 kilometrów od Moskwy. To właśnie tam, nad brzegiem Pacyfiku, swój bieg kończy najdłuższa linia kolejowa świata. W zależności od wybranej trasy, sieć transsyberyjska wiedzie również do Pekinu czy Sowieckiej Gawanii – o wszystkich możliwych wariantach opowiemy dokładnie w dalszej części naszego artykułu.

Władywostok – koniec głównej magistrali

Władywostok, stanowiący stolicę Kraju Nadmorskiego, leży na półwyspie nad wodami Morza Japońskiego. Od momentu swojego powstania w 1860 roku pełnił funkcję fortu wojskowego, a dziś jest najważniejszym rosyjskim portem handlowym i wojennym na wybrzeżu Pacyfiku. Miasto zamieszkuje blisko 580 tysięcy osób, a jego architektura wciąż nosi ślady przełomu XIX i XX stulecia.

Podróżni docierający tutaj po tygodniu spędzonym w pociągu często fotografują się na tle dworca kolejowego z 1912 roku. Innym ciekawym punktem jest pomnik Lenina, którego wzrok skierowany jest ku Japonii – co niektórzy odczytują jako symboliczny kierunek dalszej ekspansji idei rewolucyjnych. Sam dworzec to elegancka budowla, stanowiąca jeden z cenniejszych przykładów historii kolejnictwa na rosyjskim Dalekim Wschodzie.

Władywostok nie leży jednak na Syberii, jak często się upraszcza, lecz na obszarze określanym przez Rosjan jako Daleki Wschód. Miasto oddalone jest o zaledwie 120 kilometrów od granicy rosyjsko-koreańskiej. W czasach ZSRR stanowiło bazę Floty Oceanu Spokojnego i aż do 1991 roku pozostawało zamknięte dla obcokrajowców, co dodawało mu aury tajemniczości.

Inne stacje końcowe sieci transsyberyjskiej

Kolej Transsyberyjska to w rzeczywistości rozgałęziona sieć linii kolejowych, której całkowita długość szacowana jest na 9289 kilometrów. Szlak zarządzany przez Koleje Rosyjskie charakteryzuje się rozstawem szyn 1520 mm, a jego prędkość maksymalna wynosi 140 km/h. Od 2002 roku całość jest w pełni zelektryfikowana, a transportuje się nią około 30 procent całego eksportu Federacji Rosyjskiej.

Oprócz głównej nici łączącej Moskwę i Władywostok, istnieją strategiczne odgałęzienia. Podróżni mogą zatem zakończyć swoją eskapadę w zupełnie innych miejscach, w zależności od wyboru wariantu trasy. Każda z nich ma swój unikalny charakter i prowadzi przez odmienne krajobrazy.

Linia transsyberyjska z Moskwy do Władywostoku liczy dokładnie 9288,8 km i przecina aż osiem stref czasowych.

Pekin jako cel podróży na południowym odgałęzieniu

Dla osób wybierających szlak transmongolski końcową stacją staje się Pekin. Trasa ta pokrywa się z linią transsyberyjską aż do Ułan Ude, stolicy Republiki Buriacji. Tam odbija na południe, przecina mongolskie stepy i pustynię Gobi, by przez Ułan Bator dotrzeć do stolicy Chin. Ta najkrótsza droga kolejowa łącząca Moskwę z Pekinem ma łącznie 7624 kilometry długości.

Cała podróż z Moskwy do Pekinu szlakiem transmongolskim trwa 5 dni i 4 godziny. Warto dodać, że sam odcinek od Ułan Ude do chińskiej stolicy jest znacznie krótszy i liczy 2215 kilometrów, a jego budowę prowadzono w latach 1949–1961. Pociąg mija tu między innymi miejscowość Suche Bator, nazwaną na cześć mongolskiego bohatera rewolucji.

Sowieckaja Gawań – finał magistrali bajkalsko-amurskiej

Alternatywny koniec podróży wyznacza magistrala BAM, która kończy się w Sowieckiej Gawani. To niewielkie, 25-tysięczne miasto portowe leży nad zatoką o tej samej nazwie, nad Oceanem Spokojnym. Linia BAM-u, wraz z odnogami, osiąga imponujące 4234 kilometry, a od głównej nitki transsyberyjskiej odbija w Tajszecie, na 4483 kilometrze trasy z Moskwy.

Trasa ta została zbudowana na północ od głównej linii – biegnie w odległości od 680 do 840 kilometrów od niej – ze strategiczną myślą o ominięciu strefy przygranicznej z Chinami. Podróż z Moskwy do Sowieckiej Gawani trwa aż 7 dni. Z uwagi na przebieg przez tereny wiecznej zmarzliny i dziewiczą tajgę, szlak ten cieszy się uznaniem wśród poszukiwaczy terenów niezdobytych cywilizacją.

Jakie parametry definiują poszczególne trasy?

Sama podróż Magistralą Transsyberyjską to ogromne przedsięwzięcie logistyczne. Przejazd z Moskwy do Władywostoku zajmuje 144 godziny, czyli równe 6 dni i 4 godziny. Natomiast dotarcie do Irkucka, będącego bramą nad Bajkał, wymaga 85 godzin w drodze. Te liczby pokazują, jak gigantyczne odległości pokonuje się w azjatyckiej części Rosji.

Inaczej wyglądają czasy przejazdu na odnogach. Koleją Transmandżurską do Pekinu podróżuje się 6 dni i 1 godzinę, a całkowity dystans to 8803 kilometry. Linia ta odłącza się od głównego szlaku w miejscowości Tatarskaja i wiedzie przez Harbin. Wspomniana wcześniej trasa przez Mongolię jest nieco szybsza, gdyż do pokonania jest tam 7624 kilometry, a cała przeprawa trwa 5 dni i 4 godziny.

Przy planowaniu wyprawy warto rozważyć, co jest ważniejsze: najkrótszy czas dotarcia do Chin czy możliwość zobaczenia dzikich, niezbadanych rejonów na trasie BAM-u. Poniżej zestawiono najważniejsze parametry dostępnych opcji:

Historia końca drogi żelaznej

Symbolicznego rozpoczęcia budowy dokonano 31 maja 1891 roku właśnie we Władywostoku. Carewicz Mikołaj, przyszły car Mikołaj II, własnoręcznie położył kamień węgielny pod inwestycję, która miała połączyć Ural z brzegami Pacyfiku. Paradoksalnie, decyzję o powstaniu drogi żelaznej car Aleksander III podjął formalnie dwa miesiące wcześniej, 29 marca 1891 roku, wydając reskrypt nakazujący budowę.

Budowa szła etapami i była niezwykle kosztowna – ostateczne wydatki państwa przekroczyły miliard rubli. Prace ostatecznie ukończono 18 października 1916 roku, z jedenastoletnim opóźnieniem w stosunku do pierwotnych planów. Opóźnienia wynikały w dużej mierze z trudności technicznych na newralgicznym odcinku okrążającym Bajkał.

Krugobajkałka – złota sprzączka stalowego pasa

Najtrudniejszym, a zarazem najdroższym fragmentem całej inwestycji był odcinek Kolei Krugobajkalskiej, zwany „złotą sprzączką stalowego pasa Rosji”. Ta spektakularna trasa o długości 260 kilometrów spinała tory przerwane wodami Bajkału. Aby ją wybudować, na każdy kilometr trasy zużywano wagon dynamitu, ponieważ szlak poprowadzono między stromymi klifami a brzegiem jeziora.

Na tym krótkim odcinku powstało aż 39 tuneli, z których najdłuższy mierzy 780 metrów. Koszt budowy jednej wiorsty wyniósł równowartość 170 kilogramów czystego złota. Prace nad Krugobajkałką trwały od 1899 do jesieni 1904 roku. Bez jej ukończenia pociągi nie mogłyby przejechać z europejskiej części Rosji na Daleki Wschód w całości po szynach.

Z uwagi na ogromne koszty społeczne i wyzwania inżynieryjne, wielu znawców tematu podkreśla, że właśnie te tunele i mosty wzdłuż Bajkału stały się fundamentem mitu o wielkości rosyjskiej myśli technicznej. Dziś Krugobajkałka przyciąga turystów zafascynowanych historią kolejnictwa i dziką przyrodą syberyjską.

Jak wygląda podróż do stacji końcowej?

Niezależnie od tego, czy celem jest Władywostok, Pekin, czy Sowieckaja Gawań, podróżni muszą przygotować się na długie dni w wagonie. Na rynku dostępne są bilety w trzech klasach, a ich ceny wahają się od 700 do 3500 złotych. Najtańsza opcja to plackarta, czyli wagon wieloosobowy, często wybierany przez lokalnych mieszkańców, by jak najtaniej pokonać olbrzymi dystans.

Kluczowym momentem wyprawy jest przekroczenie Uralu – symbolicznej granicy między Europą a Azją. Podróżując na wschód, po minięciu Jekaterynburga, pociąg zagłębia się w stepy, lasy i mokradła. Z okien można zobaczyć takie arterie jak Wołga, Ob, Irtysz, a także monumentalny Jenisej.

Odcinek wzdłuż Bajkału, szczególnie w okolicy Sludianki, budzi zachwyt widokiem gór Chamar-Daban i majestatycznej tafli jeziora. Im dalej na wschód, tym przyroda staje się dziksza, a architektura większych miast ustępuje miejsca drewnianym domostwom i surowej tajdze. Sama końcówka w porcie nad Pacyfikiem daje poczucie dotarcia na geograficzny koniec kontynentu.

Całkowita podróż z Moskwy do Władywostoku trasą transsyberyjską trwa 144 godziny i przecina osiem stref czasowych.