Odszedł Maciej Popko

22 listopada 2014 r odszedł od nas Maciek Popko – wybitna postać w środowisku alpinistycznym, zawsze blisko związany z „Taternikiem”. Taternik, alpinista, grotołaz, ratownik górski, instruktor taternictwa, kierownik wypraw w góry Azji (m.in. Hindukusz Wschodni i Góry Wachanu), autor książek i publikacji naukowych i alpinistycznych, redaktor popularnego podręcznika „Alpinizm”, działacz społeczny. Profesor Uniwersytetu Warszawskiego, filolog Starożytnego Wschodu, hetytolog. Członek honorowy PZA i KW Warszawa.
Odszedł po długiej i ciężkiej chorobie, 3 grudnia skończyłby 78 lat…

popko2

 

 Maciej Popko (ur. 1936) wspina się od 1953, w lecie i w zimie. Z zawodu hetytolog (od pisma klinowego), autor kilku obcojęzycznych książek z tej dziedziny (dwie wydane w Niemczech), prof. zwyczajny w Instytucie Orientalistycznym UW i przez kilknaście lat przewodniczący jego Rady Naukowej.
W Tatrach współautor takich osiągnięć jak latem: direttissima Mniszka (z Nyką, 1962), wkład w zawikłane zdobycie Sprężyny na Mnichu (1962), pierwsze wejście do Kotła Kazalnicy (z J.Długoszem, 1958) i inne przejścia na grzędzie Mięguszowieckiego Czarnego (także zimą), oraz do dziś budząca respekt droga na Orlej Ścianie (1963). Uczestnik wielu premier zimowych, m.in. pierwszgo zimą przejścia ściany Małego Młynarza (1960, Kominem Korosadowicza), drogi Kurczaba na Mięguszowieckim (1963), premier zimowych na Żabim Wyżnim (1961, 1962). Wspinał się też w Alpach Francuskich (1p polskie pn. ścianą Aiguille de Triolet, 1965, i od razu jednodniowe, tylko z 3 śrubami lodowymi typu korkociąg – co wywołało zdziwnienie samego Lionela Terraya). W Dolomitach zrobił m.in. drogę Soldy na Marmoladzie (1962, pierwsze polskie sesto grade superiore) i inne 1p polskie tegoż lata, drogąComiciegona Cima Grande i filarem Cima Ovest. Kierował pionierskimi wyprawami w góry Cilo w Turcji (1967, 1968) oraz wyprawą SKT w zakazane góry Wachanu (1975, to ten „worek” w Afganistanie na pograniczu Pamiru i Hindukuszu – pozwolenie chłopcy samowolnie rozszerzyli i opili to z wojskowymi). Ta ostatnia wyprawa zdobyła oba najwyższe dziewicze szczyty w otoczeniu doliny Purwakszan (szczyt bez nazwy 6110 m i Kohe Purwakszan, 6080 m), z udziałem Popki, który ponadto samotnie zdobył dziewiczy szczyt 5950 m.
Miał też wkład w taternictwo nizinne, zarówno w wersji z Lasku Bielańskiego czyli dębinizm (m.in z Cz. Momatiukiem, Nyką, Paczkowskim, Szurkiem), jak i był jednym z kilku odkrywców bunkrów dla wspinania (w Czosnowie ściana na Małych Bunkrach po prawej to tzw. Popki, za jego czasów zwana Eigerem).
Jest ekspertem w zakresie pisowni i pochodzenia nazw w górach Azji. Redaktor i współator najlepszego polskiego podręcznika wspinaczki „Alpinizm” (1971 i 1974), autor książki o górach Turcji „Góry pod półksiężycem” (1974) i rozdziałów w albumach KazimierzaSaysse-Tobiczyka oraz treściwych artykułów i notatek w „Taterniku”.
Jeszcze w roku 1986 robił w Tatrach nowe drogi VI, w górach Turcji bywa do dziś (1 polskie wejścia w Aladag w 2001 roku), uczęszcza na ścianki wspinaczkowe, wciąż jest czynny górsko i narciarsko.

 

źródło: Taternik, KW Warszawa

You might also like More from author