Biblioteka

Opis.

Biblioteka to masyw skalny tworzący piękny, długi mur, stanowiący zachodnią ścianę grzbietu Góry Sulmów (427 m.n.p.m.). Nazwa rejonu została nadana przez jego odkrywców: Zdzisława „Kirkina” Dziędzielewicza i towarzyszy, którym ta zwarta, pocięta kominami grupa skał skojarzyła się z tomami grubych ksiąg na bibliotecznych półkach. Skały mają wystawę zachodnią i północno-zachodnią, co sprawia, że można się tam wspinać przez cały sezon (optymalnie latem), choć wczesną wiosną i późną jesienią może być zbyt chłodno. Wysokość skał nie przekracza dwudziestu metrów, więc lina pięćdziesięciometrowa i komplet 10 ekspresów w zupełności wystarczą. Rejon jest urozmaicony, znajdziemy tutaj drogi prowadzące przez różnorodne formacje: lekko połogie płyty (Żółta Ścianka), pionowe płyty (Goliat, Dawid) oraz przewieszenia (Kazarma). Poszczególne skały są rozdzielone rysami i kominami, na których zwolennicy wspinaczki tradycyjnej mogą sprawdzić swoje umiejętności w zakładaniu własnej protekcji. Asekuracja na większości dróg została wymieniona, można więc śmiało napierać.

wykres

Dojście

Na Bibliotekę możemy dotrzeć na dwa sposoby. Pierwsza opcja to porzucenie samochodu na parkingu przy Centrum Dziedzictwa Przyrodniczego i Kulturowego Jury (patrz mapka). Stąd kierujemy się na zachód w stronę Turni Motocyklistów. Mijając ją skręcamy w lewo i ścieżką początkowo przez łąkę a później przez las, podchodzimy kilka minut pod ściany Biblioteki od strony Żabiej Grani. Druga możliwość to zostawienie samochodu na szczycie wzniesienia, pomiędzy Podlesicami a wspomnianym parkingiem. Stąd, polną drogą, zielonym szlakiem kierujemy się na zachód w stronę Rzędkowic. Po około sześciuset metrach, gdy droga obniża się skręcamy w prawo, w ewidentną, szeroką ścieżkę. Po przejściu kilkudziesięciu metrów po prawej zobaczymy miedzy drzewami Czarny Filarek. Jeśli pójdziemy dalej, ścieżka doprowadzi nas pod Goliata.

mapa plan_sytuacyjny

Historia eksploracji

Wspinanie na Bibliotece rozpoczęło się w latach pięćdziesiątych ubiegłego stulecia od wizyt Zdzisława Dziędzielewicza, który w towarzystwie Jolanty i Marka Jareckich dokonał przejść wielu narzucających się kominów i rys o trudnościach od IV do V. Najbardziej znanymi drogami ich autorstwa są: Zacięcie Dziędzielewicza (V) na Kazarmie, Komin Goliata (V) czy Zacięcie Żółtej Ścianki (V). W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych powstało kilka dróg hako-wych prowadzących przez ciekawe formacje. Zespół Andrzej Bara-Jan Kiełkowski przeszedł przewieszoną ścianę Kazarmy – obecne Bambo 2. Swoją obecność w hakówce zaznaczyli również Wacław Sonelski i Andrzej Machnik oraz Krzysztof Mazik wraz z kolegami z Akademickiego Klubu Speleologii i Alpinizmu przy Śląskiej Akademii Medycznej, którzy poza drogami hakowymi pokonali również wiele dróg klasycznych, również premierowych. Na podstawie ich przejść po-wstał świetny przewodnik po Bibliotece, który ukazał się w Biuletynie Informa-cyjnym „Alpiniste Complet” z 1981 roku. Lata siedemdziesiąte to przejścia z dol-ną asekuracją Lewej Żółtej Ścianki (V+) i Rysek Dawida (VI+). W tym czasie, poza wyżej wspomnianymi wspinaczami, na Bibliotece działali również: Piotr Czok, Jan Junger, Dawid Kuźbik, K. Malczyk, Andrzej Marczak, Marek Pronobis, Jerzy Rudnicki, Zbigniew Wach, Adam Zyzak. Przełom lat siedemdziesiątych i osiem-dziesiątych to okres, w którym następowało ciągłe podnoszenie poziomu poko-nywanych trudności, a najtrudniejsze drogi z tego okresu to Komin Kazarmy Direct (VI.1+), Figo-Fago (VI.2+) oraz Droga Do Socjalizmu (VI.3). Najaktywniejszymi byli wtedy: Tadeusz Ciszyński, R. Dorosz, Jan Fijałkowski, Krzysztof Pankiewicz, Marek Płonka, Michał Tokarzewski. Eksploracyjny bum nastał na Bibliotece w latach osiemdziesiątych. Wtedy to, gładkie i do tej pory niemożliwe do przejścia ściany, doczekały się swoich dni. Głównie za sprawą Waldemara Podhajnego powstało wiele ekstremalnie trudnych dróg. Swoje trzy grosze dołożyli również Aleksander Król, Staszek Piecuch, Dariusz Porada i Andrzej Wolszakiewicz. Dwudziesty pierwszy wiek przyniósł zagospodarowanie pozostałych jeszcze, wolnych połaci skał. Prym wiódł oczywiście Waldek Podhajny oraz Mirek Wódka, który poprowadził najtrudniejszą propozycję Biblioteki – drogę Pielgrzym (VI.6+). Dzięki pracy Waldka Podhajnego i Piotra Poloczka oraz ekiperów UKA Warszawa w ostatnich latach została wymieniona większość punktów asekuracyjnych i stanowisk zjazdowych, dzięki czemu Biblioteka zyskała nowe oblicze i aktualnie jest rejonem w pełni przygotowanym do sportowego wspinania.

TOPO

[pobierz całe topo 12,5MB]