Najłagodniejsza trasa na Trzy Korony – jak dojść na szczyt?

Najłagodniejszą trasą na Trzy Korony jest szlak żółty prowadzący z Krościenka nad Dunajcem przez Polanę Wyrobek i Przełęcz Szopka. Oferuje on stosunkowo niewielką sumę podejść i komfortowe, szerokie ścieżki przez większość drogi. Sprawdź szczegółowy opis oraz poznaj alternatywne warianty dotarcia na ten wyjątkowy szczyt Pienin.

Dlaczego szlak z Krościenka jest najłagodniejszą opcją?

Wybierając się na Trzy Korony z myślą o spokojnej wędrówce bez gwałtownego zmęczenia, trasa z Krościenka nad Dunajcem jest bezkonkurencyjna. Podejście od samego początku jest bardzo równomierne, a droga prowadzi głównie utwardzonymi i szerokimi leśnymi duktami. Unikamy tu długich, stromych schodów, które czekają na turystów idących od strony Wąwozu Szopczańskiego.

Cała trasa w jedną stronę liczy 4 kilometry, a jej pokonanie zajmuje przeciętnie 2 godziny. Suma podejść na pętli wynosi około 560 metrów, co czyni ten wariant idealnym dla rodzin z dziećmi oraz osób starszych. Startując z parkingu przy ulicy Trzech Koron, pierwszy odcinek wiedzie asfaltem, by następnie płynnie przejść w leśną drogę szutrową w kierunku granicy Pienińskiego Parku Narodowego.

Jak przebiega wędrówka z Krościenka krok po kroku?

Wyprawę rozpoczynamy na płatnym parkingu przy kaplicy św. Rocha. Asfaltowy fragment o długości około 500 metrów szybko ustępuje miejsca szutrowej nawierzchni, która łagodnie wznosi się w górę. Po około 20 minutach marszu docieramy do punktu Toporzysko (617 m n.p.m.), gdzie przekraczamy granicę najstarszego parku narodowego w Polsce.

Od Bańków Gronika do Pienińskiego Potoku

Kierując się dalej za żółtymi oznaczeniami, po kolejnych 20 minutach wchodzimy na Bańków Gronik (716 m n.p.m.). W tym miejscu ze szlakiem niebieskim, biegnącym od strony Sokolej Perci, łączy się nasza trasa. Po minięciu niewielkiej polany z ławkami przeciętej Pienińskim Potokiem (678 m n.p.m.), rozpoczyna się ostatni etap przed podejściem na przełęcz. Ten odcinek jest doskonałym miejscem na krótki odpoczynek przed finałowym wysiłkiem.

Przełęcz Szopka i ostatnie metry na szczyt

Docieramy na Polanę Wyrobek (713 m n.p.m.), gdzie szlak niebieski na chwilę nas opuszcza, odbijając w stronę ruin Pienińskiego Zamku. My trzymamy się żółtego szlaku aż do Przełęczy Szopka (780 m n.p.m.), zwanej też Przełęczą Chwała Bogu. To tutaj po raz pierwszy roztacza się szeroka panorama na Tatry. Od tego momentu na szczyt prowadzi już wyłącznie szlak niebieski, a przed nami najtrudniejszy, 35-minutowy odcinek z przewyższeniem ponad 220 metrów.

Pod samym wierzchołkiem stoi budka, w której w sezonie od 20 kwietnia do 31 października należy uiścić opłatę. Bilet normalny kosztuje 10 zł, a ulgowy 5 zł i obowiązuje również tego samego dnia przy wejściu na Sokolicę. Następnie metalowymi pomostami i schodami wchodzimy na platformę widokową usytuowaną na Okrąglicy – najwyższej z pięciu turni, mierzącej 982 m n.p.m.

Trasę powrotną warto urozmaicić, schodząc z Trzech Koron szlakiem niebieskim przez polanę Kosarzyska i Górę Zamkową, by po drodze zwiedzić ruiny najstarszego zamku w Pieninach.

Alternatywne trasy – porównanie wariantów wejścia

Poza najłagodniejszą trasą z Krościenka, turyści mają do wyboru kilka innych wariantów, różniących się dystansem i poziomem trudności. Wybór odpowiedniej ścieżki zależy od bazy noclegowej, kondycji oraz dodatkowych atrakcji, które chcemy zobaczyć po drodze. Każda z nich oferuje nieco inne doznania estetyczne i stopień wytężenia.

Najkrótsza droga ze Sromowców Niżnych

Szlak żółty ze Sromowców Niżnych to propozycja dla tych, którzy cenią sobie zwartą formę wędrówki i chcą zobaczyć spektakularny Wąwóz Szopczański. Trasa zaczyna się na płatnym parkingu u stóp masywu i wiedzie obok Schroniska PTTK Trzy Korony. Po minięciu pionowych, wapiennych ścian wąwozu, wchodzimy w las, gdzie drewniane schody pomagają w pokonaniu stromego podejścia na Przełęcz Szopkę.

Mimo że dystans jest najkrótszy i wynosi jedynie 3,5 kilometra, to właśnie tutaj spotkamy najbardziej intensywne podejście przed przełęczą. W sezonie letnim ta część potrafi być zatłoczona, ponieważ jest to wspólny odcinek dla wszystkich wędrujących od strony zalewu i Sromowców. Po dotarciu na Przełęcz Szopka finałowy atak na szczyt jest już identyczny jak w przypadku innych tras.

Planując wejście od strony Sromowców, trzeba pamiętać o zakazie wprowadzania psów na teren Pienińskiego Parku Narodowego – nie zostawimy pupila nawet w schronisku.

Malownicza pętla przez Sokolicę i Sokolą Perć

Dla osób o lepszej kondycji fizycznej stworzona jest trasa łącząca oba najsłynniejsze szczyty Pienin. Startując ze Szczawnicy, konieczna jest sezonowa przeprawa flisacka przez Dunajec, po czym następuje podejście na Sokolicę (747 m n.p.m.) ze słynną reliktową sosną. Stamtąd niebieskim szlakiem, zwanym Sokolą Percią, przez punkt widokowy Czertezik, docieramy na Bańków Gronik, gdzie łączymy się ze szlakiem żółtym i kierujemy na Przełęcz Szopka.

Cała pętla ze Szczawnicy przez Trzy Korony i z powrotem Drogą Pienińską liczy niemal 22 kilometry, a czas jej przejścia to około 9 godzin. Ten wariant jest wymagający kondycyjnie, jednak nagradza widokami na Przełom Dunajca i możliwością zdobycia dwóch szczytów w ciągu jednego dnia przy zakupie tylko jednego biletu wstępu na platformę.

Jak przygotować się na wejście na Trzy Korony?

Szlak na Okrąglicę, mimo że należy do łatwych w skali górskiej, wymaga odpowiedniego obuwia. Kamieniste podłoże na ostatnim odcinku wyklucza sandały czy trampki – buty z twardą, grubą podeszwą to absolutna podstawa bezpieczeństwa i komfortu. Długość całego szlaku w dwie strony, w zależności od wariantu, wynosi od 7,6 km do ponad 10 km, co przy sumie podejść sięgającej 590 metrów wystarcza na spokojną, kilkugodzinną wycieczkę.

Na szczyt najlepiej wyruszyć wcześnie rano, aby uniknąć największych tłumów, szczególnie w okresie wakacyjnym, gdy na metalowych pomostach tworzą się zatory. W schronisku u podnóża góry można zaopatrzyć się w prowiant, a na samej trasie warto mieć ze sobą zapas wody. W przypadku załamania pogody i burzy, przebywanie na odsłoniętej, metalowej konstrukcji platformy jest skrajnie niebezpieczne i należy jak najszybciej zejść poniżej partii szczytowej.

Co zabrać zimą?

Wędrówka w warunkach zimowych jest jak najbardziej możliwa, a za najlepszy uznaje się szlak z Krościenka ze względu na jego łagodny profil. Śnieg i lód na metalowych kładkach końcowego odcinka wymagają jednak założenia raczków i zachowania szczególnej ostrożności przy barierkach. Do plecaka należy dołożyć latarkę czołówkę, dodatkową ciepłą warstwę odzieży oraz termos z gorącym napojem.

Co widać z platformy na Trzech Koronach?

Z metalowej galerii usytuowanej na Okrąglicy rozpościera się jedna z najcenniejszych panoram w polskich górach. Wzrok sięga od wyniosłych Tatr, przez Gorce z charakterystyczną wieżą na Lubaniu, aż po Beskid Sądecki z Radziejową. Przy dobrej przejrzystości powietrza na horyzoncie rysuje się nawet Babia Góra w Beskidzie Żywieckim.

Tuż pod stopami widać błyszczącą wstęgę Doliny Dunajca, po której suną tratwy flisackie, a nieco dalej majaczy Jezioro Czorsztyńskie i ruiny warowni w Czorsztynie. Na południu, po słowackiej stronie, dostrzec można zabudowania Czerwonego Klasztoru. Partię szczytową tworzy pięć wapiennych turni: oprócz Okrąglicy są to Płaska Skała (950 m n.p.m.), Nad Ogródki (940 m n.p.m.), Pańska Skała (920 m n.p.m.) oraz Niżnia Okrąglica (902 m n.p.m.).

Jakie atrakcje łączą się z wejściem na szczyt?

Pieniński Park Narodowy oferuje znacznie więcej niż tylko górskie wędrówki. Będąc w okolicy, absolutnie warto zaplanować odwiedziny w Zamku Dunajec w Niedzicy, malowniczo położonym nad taflą jeziora, czy zobaczyć wpisany na listę UNESCO drewniany kościół w Dębnie Podhalańskim. Miłośnicy dłuższego wysiłku mogą zdobyć Wysoką (1050 m n.p.m.), czyli najwyższy szczyt całych Pienin, górujący nad nieodległymi Jaworkami.

Dla głodnych wiedzy historycznej ciekawostką będzie fakt, że choć Trzy Korony od zawsze były celem wędrówek, to pierwszą oficjalną trasę turystyczną wytyczono tu dopiero w 1906 roku. Dziewiętnastowieczni turyści pod sam szczyt dojeżdżali konnymi zaprzęgami, a jeszcze przed II wojną światową na jednej z turni stał deszczomierz obsługiwany przez pustelnika.